คุณหนูหวัง

งายยยย

 

กว่าจะได้เวลากลับมาเจอคุน blog นานนะเนี่ยย

 

ช่วงที่ผ่านมา  เหมือนตัวเองเป็นผีบ้า  ไม่เข้าใจตัวเองเลย

 

ทำไร  ไม่มีคิดซักอย่าง  เหมือนน๊อตหลุด  จิตหลุดตลอดเวลา

 

คิดว่าคงเหนื่อยเกินไป  แต่ดูเหมือนเป็นข้ออ้าง 

 

เพราะก้อไม่ได้เหนื่อยขนาดนั้น   พอเริ่มกลับมาว่าง  ก้อเริ่มฟุ้งซ่าน

 

(บ้าได้อีก)  คิดว่าต่อไปนี้ อะไรอะไรก้อน่าจะดีขึ้นแหละ

 

มีคนบอกให้จัดเวลาดีดี  บอกคนอื่นให้จัดเวลาดีดี

 

ได้ยินทุกคำ  ฟังเข้าใจ  แต่ทำไมมันทำไม่ได้หว่า

 

เหมือนเป็นช่วงค้นหาตัวเอง  (ป่าวหว่า)  55  ผลที่เกิดคือควานไม่เจอไรเลย

 

เอาเห๊อะ    ไว้เด๋วว่างๆ  ไปเที่ยวกันนะจ๊ะ 

 

คำเตือน : blog นี้ ไม่มีความหมายใดๆแอบแฝงทั้งสิ้น 

 

             ล้วนแต่เป็นความจิตหลุดของเจ้าของ blog เท่านั้น

สวัสดี  คุน blog

 

ช่วงนี้ก้อทำงานอะ  ดูเริ่มเข้าที่เข้าทาง

 

เข้าทางมากเกินไป

 

จนบางครั้งรู้สึกโดนใช้งานหนัก

 

เป็นควายไป...เขาเริ่มงอก

 

งอน....ไม่ยอมปล่อยหนูกลับบ้าน

 

ใครๆก้อจะเอานู้น เอานี่  ก้อหนูไม่มีจะให้

 

จะเอาไรอีก

 

ตังก้อได้อยู่แหมะนึง

 

ใจร้าย....งานประจำ....ใจร้าย

 

 

 

เฮ้ออออออ...บอกไปยัง?

 

ได้งานทำแล้วแหละ  ตอนนี้ก้อทำมาได้ 2-3 วันละ

 

แอบเบื่อตั้งแต่วันแรกเลยแหละ  แต่วันนี้เริ่มหนุก

 

เพราะเหมือนวันนี้ได้เรียนรู้ถึงใจกลางงานมากขึ้น

 

( 55 เว่อมะ)  เอาเหอะ  โดยรวมถือว่ายังดีอยู่

 

พักนี้ไม่ค่อยมีไรตื่นเต้นเลยแฮะ...

 

 

hi  My lovely blog.....i miss you so

 

 it's been a long time not visiting you 

 

'coz of lots of things to do to be graduated 555

 

you know what i mean, right?

 

the next task is go get a job

 

but>>> before that   i want to get some rest from studying

 

actually, i dont wanna do anything at all

 

herhh....life

 

pS. just cant type thai at the moment..

วันนี้มีนัดกินติ่มซำกะที่บ้าน  นัดโดยหม่าม๊าหนู

 

จิงๆแล้วตอนบ่ายกะว่าจะออกไปข้างนอกซะหน่อย

 

ก้อเลยรอ........รอ..รอ

 

เที่ยงซะแล้ว  ม๊ายังไม่มา

 

เที่ยงครึ่ง....ยังๆ

 

บ่ายแล้วววว...ยังๆ

 

บ่ายสอง....หิวววววว

 

ม๊าหนูกลับมาบ้านเกือบบ่ายสาม  ฉะนั้น  เวลากินข้าวเที่ยงจึงเป็น บ่ายสามครึ่ง

 

ธุระที่คิดว่าจะไป...ไม่ได้ไป

 

ติ่มซำที่คิดว่าจะได้กิน...ไม่ได้กิน

 

กินข้าวผัดแสนอร่อยของหม่าม๊าแทน

 

จากนั้น.....พอสี่โมงเย็น    เกิดอาการไฟดับทั้งบ้าน

 

ซักพัก...ไฟมา   ม๊าชวนไปพระรามสาม ...ไปก้อได้  ดีกว่าไม่มีไรกิน

 

ออกจากบ้าน  เดินไปกดลิฟท์  ไฟไม่ติดแฮะ

 

ม๊าบอกไปลองลิฟท์คนงาน....ไม่ติดเหมือนกัน

 

ม๊าโทไปที่ล็อบบี้  เค้าบอกว่าขัดข้อง 

 

ด้วยความอยากออกจากบ้าน  ทำไงรู้ป่าว

 

เดินลงบันได  (เผื่อใครไม่รู้นะ  บ้านเราอยู่ชั้นยี่สิบเจ็ด)

 

อืม...เอากันเหงื่อตก   

 

ลงมาถึงข้างล่าง  ..ได้เจอหน่วยกู้ภัยด้วย...เค้ามากู้ลิฟท์ที่บ้าน

 

ตื่นเต้นมะ....

 

ปล.  ม๊าเม้นท์ว่า  หน่วยกู้ภัยคนนึง  หล่อจัง

 

ฟังแล้วตื่นเต้น สะเทือนใจ

 

 

 

 

 

 

รู้ตัวอีกที    เหลืออีก เดือนเดียวเอง  จะเรียนจบแล้ว

 

เพื่อนๆๆจ๋า  เราจะยังได้เจอกันเหมือนเดิมใช่มะ

 

คงได้คิดถึงกันน่าดูอะ   (อารมณ์เหมือนจบม.ปลายเระ)

 

คงต้องหางานทำ  เป็นผู้ใหญ่ซะที  เฮ้อออออออ......

 

ดูน่ากลัวจังอะ    ทำงานกัน 8 โมงเช้ายัน  5 โมงเย็น

 

เอาไงๆๆ

จะปีใหม่แล้วนา เริ่มคิดไรใหม่ๆได้แล้วนะ  เด๋วไม่ทัน

 

ใครๆเค้าก้อไปเที่ยวกันอะ  ไมหนูไม่ได้ไปว๊า  เอาน่า  อดทนๆๆ

 

เพื่อนคนใดได้ไปเที่ยวอย่างสำราญใจ ได้โปรด กรุณาเผื่อแผ่ความสุขที่ได้มาสู่คนรอบข้างและตัวข้าน้อยด้วย

แล้วผลแห่งบุญจะส่งต่อไปยังคนที่ท่านรักและห่วงใย...สาธุ

 

 

ปล. ใครเอาชีวิตวัยรุ่นมหาลัยของหนูไปวะ!!!!!